چک نویس هایی از من …

سلام. خیلی از ما آدمها می دونیم، دقت کنید، می دونیم که همه همنوع هستیم، می دونیم بنی آدم اعضای یکدیگرند، می دونیم در آفرینش ز یک گوهرند، می دونیم چو عضوی بدرد آورد روزگار، دگر عضوها را نماند قرار؛ ولی تعداد زیادی از ماها (از جمله خود من) بهش توجه نمی کنیم. یعنی درواقع بهش عمل نمی کنیم. شده میریم تویه صحن علنی سازمان ملل فریاد می زنیم و این شعر رو می خونیم و به هموطن بودن شاعرش افتخار می کنیم ولی عمل، نه. حداقل نه اونقدری که باید باشه.
نمی دونم این جمله رو کی گفت ولی به ذهن من قشنگ نشست. می گفت اونایی که آبرودار هستن و نیازمند خیلی محتاج تر از آدمهایی ان که کم آبرواند و نیازمند، چون آبرو ارزش خیلی زیادی برای آدما داره و به هیچ قیمتی حتی دروغ گفتن هم نباید آبروی یه آدم محترم رو تویه جمع برد. درست می گفت. واقعا درست می گفت.
مایی که الان پشت این رایانه نشستیم و داریم بقول خودمون وبگردی می کنیم، share می کنیم، گودر می خونیم و کامنت می نویسیم، این ما، چقدر از وقت یا ذهنمون رو برای افراد نیازمند می ذاریم. من که اینا رو دارم می نویسم شاید فکر کنید منظورم پوله. منظورم کمک اقتصادیه. نه فقط! ما به خیلی ها می تونیم کمک کنیم؛ کمک روحی – روانی، کمک عاطفی، دلداری دادن، دست یه نابینا رو گرفتن و از خیابون رد کردن، به یه آدم آبرودار کمک کردن در جهت حفظ آبروش، برای یه بیمار بی کس و کار تویه بیمارستان گل بردن و و و و. آخرین باری که اینکارها رو کردیم (بیشتر به خودم میگم) کی بوده؟ کافی بوده؟ آخرین باری که بال پرنده ای که بالش شکسته رو بستیم کی بوده؟ آیا تویه نونوایی به یه پسر کوچیک کمک کردیم تا نون هاشو سریعتر خشک کنه یا سنگ های نون سنگکشو راحت تر جدا کنه؟ همین ها هم کمک به حساب میان. کمک که فقط پولی و اقتصادی نیست، به همه اینا میگن کمک کردن. اینا لازمه پیشرفت و بهتر شدن فرهنگ جامعه ماست. ما با هم بیشرفت می کنیم نه بدون هم. اگه همه خوب باشن جامعه خوب میشه. شاید بگید تویه غرب که اصلا از این خبرا نیست پس چرا اونا صنعتی و توسعه یافته ان؟! ولی من میگم این ماییم که بهتریم، به این خاطر ه که از نسل ما کوروش ها و امیرکبیر ها بوجود اومدن، معرفت و مرام برای ایرانی هاست، برای نسل و نژاد ماست، اونو به اسم پیشرفت از خودمون نگیریم، با اون پیشرفت کنیم. نماد ملت ما معرفته. من اینجا نمی خوام و اصلا حق ندارم کسی رو نصیحت کنم، ولی شاید باعث بشه دید ما یکم بهتر بشه.
بعضی وقتا بهتره از خودمون بپرسیم به کجا چنین شتابان؟ یکم وایسا دست همنوعتو بگیر…

پی نوشت 1 : این یک مطلب بود که توسط یکی از دوستان خوب ،  پدرام عزیز که هم ، هم اسم من و همنوع من و اولین نویسنده این بخش بودند ارسال شد ، پدرام عزیز نوسنده تارنگار پدرام روزانه می باشند و می توانید مطالب ایشان را در اینجا مشاهده کنید .

پی نوشت 2 : شما هم میتوانید در ایـنـجـا مطالب و نوشته خود را در تارنگار (وبلاگ) قرار دهید !

در حال خودتی که تلفن زنگ می زنه نگاه می کنیم می بینی یکی از دوستان قدیمی است با اشتیاق تمام گوشی را بر می داریم و می گی سلاااااااااام از اون سلام های کش دار با کلی خنده و شوخی های تلفنی بعد می گه پدرام جان یه پروژه دانشجویی دارم که خواستم ببینم می تونی تو انجامش بدی قیافه ی ==> این شکلی شدم ==>   کمی میگم باشه فکر می کنم ببینم چی میشه که میگه کاری نداری و با شنیدن کلمه نه خداحافظ و قطع می کنه !!!!!

من موندم در ایران ما دوستی هامون را فقط برای مواقعی که مشکل داریم می خواهیم ؟ یعنی نگاه می کنیم ببینیم چه مشکلی داریم که می ریم با فلانی دوست می شیم ؟ سرهنگ ارتش را برای سربازی بقالی را برای میوه خریدن ، متصدی بانک را برای اینکه کارمون را خارج از نوبت انجام بده ؟ معلم برای نمره دادن آیا دوستامون باید مشکل ما را حل کنند و ما فقط برای حل مشکلمون به فکرشون می افتیم ؟ این درسته ؟ این درست باشه که من هیچ دوستی نمی خوام آخه بعد از چند سال حالا که مشکل پیدا کردی تلفن می کنی یعنی اگر این پروژه این دانشگاه و این ها نبود تلفن نمی کردی ؟

یک بار تجربه کردم

ادامه دارد … !