خوب رفتیم به قرار اما بر خلاف همیشه زود تر خیلی زود تر ( 30 دقیقه زود تر ) اون روز 16 آذر بود همینطور در مسیر با خودم فکر می کردم که خوب تولدم که نیست او هم تا حالا تولد من را شاد باش نگفته البته ( نه تنها او بلکه دیگران نیز تولد من خاطرشان نمانده است نمی دانم چگونه است مه تولد دیگران در ذهن من مانده است 
) به هر روی در تمام مسیر به همه چیز های ممکن فکر کردم اما نتیجه ای در بر نداشت هیچ مناسبتی و هیچی چیزی نبود ! فقط تنها چیزی که دهنم را به خود بورد آن بود که قراری برای سورپرایز کردن من و رفتن به سینما ( البته بعد از 15 سال ) و یا رفتن به شهربازی ( البته بعد از 8 سال ) با دوستان همه جمع شویم و برویم به هر روی با اشتیاقی نه چندان قابل توصیف به سر قرار رسیدم و منتظر وی شدم که وی نیز با تاخیر آمد راهی شدیم و مقصد خانه او بود ضربان تپش قلبم بالا رفته بود نمی تونستم فکرم را متمرکز کنم هزار قکر در یک لحظه به ذهنم می آمد و می رفت
ای کاش حداقل به گفته های خود پایبند بودیم
به هر روی وارد خانه شدیم دو نفر غریبه روی مبل نشسته منتظر من بودند یک خانوم و یک آقا داشتم کم کم حدس می زدم که اوضاع چه قرار است که خانمی دیگر هم به جمع ما اظافه شد بله جلسه پرزنت کردن من برای نتورک مارکتینگ شرکت کوئست اینترنشنال بود همون ( گلد کوئست قدیمی ) اما اینبار با طرح جدید کوئست وکیشن ( Quest Vacation ) به محض بازکردن دهان خانم گوینده و نت برداری دو نفر کناری مانند ببخشید خر هایی که نمی فهمند چی است و سر تکان می دهند فهمیدم بله قصه همان قصه ای است که گر گویم بله دوباره بازی قدیمی و توجیه کردن نسبت به طرز فکر دیگران و گر گویم نه باید ضربات و مخ خوردن خودم را توست این 3 نفر را پذیرا باشم پس به ناچار و احترام به دوست گرامی نشستم و گوش کردم .
