سلام به همه راستش چند هفته ای است که روز و شب به این فکر می کنم که من هم چنین کاری کنم راستش من هر شب به پیاده روی می روم و صحنه هایی را می بینم که می توانم بگم که هیچ دوربینی قادر به شکار آنها نخواهد بود چند هفته پیش بود که خبر سایبورگ ها را در وب دوستمون یک پزشک خواندم که در نگاه اول پنجره را بستم به مطلب خندیدم اما چیزی نشد که در یک پیاده روی شبانه صحنه ای از دو موش بزرگ رودخانه ای دیدم که غذایی که پیدا کرده بودند را به هم تعارف می کردند واقعا که جا خوردم تا اومدم موبایل را از جیبم در بیارم و عکسی شکار کنم موش ها فرار کرده بودند ! ( این موش ها هم دنیایی دارند 
) یاد اون مطلب سایبورگ ها ( استفاده از اعضای مصنوعی ماشینی در بدن انسان و به جای اعضای طبیعی ) گذشت به خانه رسیدم و به وبلاگ آقای Rob Spence رفتم و نوشته ها جذاب او را خوندم و به این فکر افتادم که اگر جای یکی از چشم های من هم دوربینی برای عکس برداری باشه ممی تونم عکس هایی شکار کنم که هیچ عکاسی قادر به شکار آنها نیست ! باز شبها موقع پیاده روی در پارک روی این موضوع فکر می کردم و اتفاق ها و وقایعی که در طول پیاده روی 2 ساعته من روی می داد و از شکار آنها ناتوان بودم موضوع را تشدید می کرد اما فرق من با آقای Rob Spence در این است که او چشمش در سن 9 سالگی در یک حادثه از بین رفته و او از آن زمان تاکنون یک چشم داشته است اما من هر دو چشمم سالم است !
در حین پیاده روی دیشب بودم که یک منظره بسیار زیبا توسط پرندگانی که روی سطح رودخانه زاینده رود پرواز می کردند روی داد که پرنده روی سطح آب گویی اسکی بازی می کردند منظره جالبی بود شاید داشتند همگی ورزش و یا بازی می کردند ! نمی دانم اما منظره به صورتی بود که دوربین موبایلم نتوانست منظره را شکار کند ! در حال برگشت بودم که چشم سمت چپم به خارش افتاد با دست چشمم را لمس کردم و به این فکر افتادم که اگر الان چشم نبود و دوربینی جای آن بود چی ؟ احساسی بدی داشتم گرمای چشم گویی التماس می کرد که این فکر را دیگر نکن !
فقط ۹۸۷ پست فقط.چیزی نیست که
______________________________________________________________
[پاسخ]
بیچاره چشات وقتی داشتی به این مساله فکر میکردی بدون که داشتن از ترس به خودشون می لرزیدن
______________________________________________________________
به به از این ورا راه گم کردین .
می تونم بپرسم موضوع سره چیه ؟
[پاسخ]